ana ana analogie / zaczatek

 

au

taka sobie portrecistka ze mnie

Z krukiem Panna

Z krukiem Panna 

Śmierć wykradła duszę. Nie człowiek, a pół-istota oddycha teraz brudnym powietrzem. Zwiastujemy sobie wojnę. Z własną osobą toczymy zawzięcie najzagorzalsze bitwy. Lustra odbijają nasze lęki, podkrążone oczy i fanaberie. Śpiew ptaków jest zbyt aleatoryczny - lepiej zamknąć się w czterech ścianach w w śmiesznym klocku z okienkami. Spać, jeść, wydalać - udawać, że to o to właściwie chodzi.

stracency

są wszędzie. Mówią o rzeczach mało ważnych.

O czyichś lokach, niebieskiej torebce.

Niezgrabnych nóg ciągle więcej i więcej.

skrajnych uważa się za najbardziej odważnych

rzucają się tymi słowami

spojrzeniami

niechęciami

ja pierdole.

tylko nieba

Jak woda w ogniu człowiek płonie.

 Paruje, wciąż umiera.

 Raz wolniej, raz szybciej.

Ulatuje w powietrze.

wszyscy o tym wiedzą

lekce go nie ważą

Zmęczyłam się.
sobą.

Beztytuł

Wiele rzeczy może sprawić, żeby się poczuć się jak gówno.
 Ludzie się nie rozumieją. W dupie Cię mają.
Stąd to uczucie.

kilo słońca na patyku

Co jeśli jestem po drugiej stronie lustra.

Jeśli jestem tylko oka mgnieniem w kałuży.

Modelki są brzydkie, a świat stoi w miejscu.

Telewizja mówi prawdę, tylko ja kłamię.

Ale po drugiej stronie lustra jestem taka sama
mgnienie oka jest zawsze niebieskie

modelką jest maźnięcie makijażem

telepudło kłamie a ja nic nie mówię

Ja się tylko śmieję
kreślę zygzaki ustami
bo w kieszeni chowam nadzieję
że nie jesteśmy tu sami

amen.

zimniej

Mam dreszcze i oczy mi łzawią.
Farba dawno zaschnięta przestała przepływać moimi żyłami.
Zawał emocji.